REHABILITACJA CHORYCH PO UDARACH MÓZGU Z PORAŻENIEM POŁOWICZNYM i UWZLĘDNIENIEM NIEDOWŁADNEJ RĘKI

Z powodu udaru mózgu na świecie umiera rocznie 4,5mln ludzi w tym 70tysięcy
Polaków. Atakuje on najczęściej osoby starsze po 60 roku życia, dzieci między
pierwszym a trzecim rokiem. Do najczęstrzych przyczyn tej choroby należy
nadciśnienie tętnicze i miażdżyca a na drugim miejscu są sercowopochodne zatory
mózgu.Bardzo ważną rolę w powstaniu udarów odgrywają czynniki ryzyka,które
sprzyjają jego wystąpieniu. Należą do nich, przewlekły nikotynizm i alkoholizm.
Nadmierne zażywanie leków. Ryzyko udaru zwiększa się dwukrotnie co 10lat.
Częściej na udar mózgu narażeni są mężczyźni. Osoby mało aktywne fizycznie,
otyłe, preferujące dietę bogatą w tłuszcze zwierzęce. Zmiany atmosferyczne,
położenie geograficzne (Japonia), zimowa pora roku oraz warunki
socjoekonomiczne, to czynniki ryzyka na które nie mamy wpływu. Powoduje on
poważne uszkodzenia mózgu, oraz nieprzewidywalność jego następstw. Pozostawia po
sobie patologiczne uszkodzenia trwałe lub przemijające do których należą:
zaburzenia myślenia, nastroju i zachowania, odleżyny, zaburzenia ruchowe, mowy i
kontroli potrzeb fizjologicznych. U pacjentów po udarze mózgu a dokładnie
chorych z porażeniem połowicznym prawostronnym. Ramię skierowane jest do
wewnątrz, bark odciągnięty do tyłu po prawej stronie. Kończyna jest zgięta w
stawie łokciowym, dłoń zaciśnięta w pięść i skierowana w dół. Kończyna dolna
zrotowana jest do wewnątrz a miednica odciągnięta do tyłu. Biodro, kolano, i
staw skokowy wyprostowany jest po prawej stronie. Stopa sztywno zgięta do dołu i
odwrócona do wewnątrz. W procesie rehabilitacji pacjentów po udarze mózgu zwraca
się najwięcej uwagi na przywrócenie możliwości lokomocji oraz poprawę funkcji
kończyny górnej niedowładnej. W tym celu stosujemy różne systemy rehabilitacji.
Metody tradycyjne, instrumentalne i specjalistyczne metody kinezyterapeutyczne.
W skład rehabilitacji tradycyjnej wchodzą prawidłowe pozycje ułożeniowe, nauka
wstawania i chodu. Rehabilitacja funkcjonalna (specjalistyczna) dzieli się na
metodę PNF, NDT Bobath i terapię ruchu wymuszonego- CIT. Głównym założeniem
wyżej wymienionych metod rehabilitacji jest samodzielne funkcjonowanie w życiu
codziennym. Metody instrumentalne zostały podzielone na krioterapię i terapię
biologicznego sprzężenia zwrotnego. Rehabilitacja kończyny górnej porażonej u
pacjentów po udarze jest zadaniem trudnym. Problem rehabilitacyjny związany jest
z narastającą spastycznością w ręce. Utrudnienie wykonania ruchu prostowników
palców związane jest z wzmożonym napięciem mięśni zginaczy dłoni, co powoduje
zgięciowe ustawienie nadgarstka i palców. Prowadzi do powstania przykurczy
zgięciowych, utrudniających pielęgnację ręki i uzyskania samodzielności w
czynnościach dnia codziennego. W skład rehabilitacji kończyny górnej porażonej
wchodzą następujące ćwiczenia: zgięcie grzbietowe nadgarstka, toczenie materiału
do modelowania w przód i tył, zgięcie dłoniowe nadgarstka, utrzymanie ciężaru na
opuszkach palców, rozkładanie i łączenie palców, przeciwstawianie kciuka,
szczypanie i odrywanie małych kawałków bryły, toczenie materiału, rehabilitacja
kończyny górnej w przestrzeni. Etapem końcowym rehabilitacji ręki niedowładnej
jest samodzielne utrzymanie jej w górze, poruszanie nią w jakimkolwiek
położeniu. Wiele czynników ma wpływ na jakość życia i funkcjonowania po udarze.
Wiek, płeć, stan cywilny, funkcjonalny i emocjonalny. Stwierdzono że osoby w
podeszłym wieku, które były sprawne przed incydentem udarowym w szczególny
sposób nie mogą pogodzić się z faktem uzależnienia od osób drugich. Osoby młode
w sile wieku u których incydent udarowy pokrzyżował im plany i cele życiowe,
popadają w głęboką depresję która powoduje pogorszenie jakości życia. Depresja
poudarowa u osób z niższych warstw społecznych jest istotnym czynnikiem która
wpływa na pogorszenie jakości życia po udarze mózgu. Natomiast u pacjentów
zamożniejszych gdzie została przeprowadzona rehabilitacja poszpitalna,
stwierdzono poprawę jakości życia. Jeśli chodzi o wpływ stanu cywilnego na życie
po udarze mózgu stwierdzono pozytywne aspekty psychiczno-emocjonalne u chorego,
ale nadopiekuńcza postawa współmałżonka wpłynęła na zmniejszoną motywację do
rehabilitacji, która spowodowała bezradność osoby chorej i obniżyła jakość życia

Zródło: rehabilitacja opole

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!